Biddend op een mostapijt

Ik wandelde
door een bos,
flodderde
door kleurig
afgevallen blad.
rustte uit
op een tapijtje van mos.
Toen ik daar zat,
en overdacht
wat ik níét,
en wat ik wél had.
één met de natuur
met alleen
vogelgeluiden
om me heen.

’n Eekhoorntje
op ’n tak,
en getemperde
zonnestralen
door het bladerdak.
Het was zo puur,
dat ik spontaan
begon te bidden.
God te danken
dat ik de kans heb
om nog te genieten
van dit prachtige bos.
‘t Is niet alleen maar
kommer en kwel.
Voel me heel rijk,
Ik heb nog zo veel
waardevolle dingen
Wél.

Anneke Bakker

Ingezonden gedicht